p a w e l e c

do trzech razy sztuka

2012-01-22T16:01:00.002+01:00

olej na płótnie, 120x90cm, 2012, (c) pawelec

po całości!

2011-12-02T21:21:00.001+01:00

niemoc

2011-10-25T09:14:00.000+02:00

zerwijmy łańcuchy!

2011-09-18T17:26:00.002+02:00

http://www.zerwijmylancuchy.pl/

Pawelec powiedział, co wiedział, bo prof. Senyszyn wręczyła mu szczekaczkę.

"Zielony to niedojrzały czerwony"

:-)))

UWAGA TVN - ZERWIJMY ŁAŃCUCHY!

legendarny plastikowy lomo

2011-09-13T19:37:00.000+02:00

gmo to nie to

2011-09-13T16:22:00.000+02:00

Powstrzymajmy światowe lobby koncernów produkujących nasiona modyfikowane genetycznie. Polecam reportaż Uwagi TVN. Dred się na głowie jeży!

S T O P G M O - U w a g a T V N

ryszard krynicki: kto wybiera samotność

2011-09-11T12:51:00.000+02:00

Pamięci Tadeusza Peipera

Kto wybiera samotność - nie będzie sam.
Kto wybiera bezdomność - dach świata mieć będzie nad głową.
Kto wybiera śmierć - nie przestanie żyć.
Kogo śmierć wybierze - ten umrze

zaledwie.

Ryszard Krynicki, Kto wybiera samotność, "Organizm zbiorowy", Ryszard Krynicki Wiersze wybrane, wyd. a5, Kraków 2009, s. 44

wybory 2011

2011-09-07T13:57:00.001+02:00

Jak głosować poza miejscem zameldowania w wyborach parlamentarnych 9 października 2011?

Jedną z zasad wolnych wyborów jest powszechność. Oznacza to, że państwo musi wyborcom zapewnić prawo do głosowania również poza ich miejscem zameldowania.

Istnieją dwie możliwości:

Dopisanie się do listy wyborców w Urzędzie Gminy w której okręgu czasowo zamieszkujemy. Wniosek musimy złożyć w UG najpóźniej 10 dni przed głosowaniem. Po wpisaniu na listę nie mamy prawa głosu w innym miejscu, nawet w miejscu zameldowania. Niektóre gminy przyjmują wnioski drogą elektroniczną.
Zaświadczenie o prawie do głosowania w dowolnej komisji wyborczej. Wniosek o zaświadczenie należy złożyć w UG w której jesteśmy zameldowani najpóźniej do 7 października. Nie wolno zgubić takiego zaświadczenia, gdyż bez niego nie zagłosujemy nigdzie! Niektóre gminy przyjmują wnioski drogą elektroniczną. Wniosek w naszym imieniu może złożyć osoba przez nas upoważniona. W upoważnieniu muszą znajdować się pełne imię, nazwisko, PESEL, numer dowodu osobistego nasze oraz osoby upoważnianej.

Państwowa Komisja Wyborcza zastrzega, że dokładne zasady wydawania zaświadczeń oraz wpisywania na listy wyborców są regulowane przez poszczególne Urzędy Gminy.
Niebawem na stronie PKW pojawi się oficjalny przewodnik jak głosować poza miejscem zameldowania.

Więcej informacji:

http://www.pkw.gov.pl/ - strona internetowa Państwowej Komisji Wyborczej
0 801 081 555 (dla telefonów stacjonarnych) / 22 21 18 018 (dla telefonów komórkowych) – automatyczna infolinia PKW
22 695 25 44 / 22 695 26 41 / 22 695 26 37 / 22 695 22 74 / 22 695 23 71 – infolinia z konsultantami PKW

Opracowanie: Pawelec na podstawie rozmowy z bardzo miłym konsultantem Państwowej Komisji Wyborczej.

wakacje

2011-09-05T23:33:00.000+02:00

Wymarzyłem dzisiaj sobie najwspanialsze wakacje.

Południe Włoch / Izrael / Grecja, nadmorska mała miejscowość z targiem warzywnym i rybnym. Zero turystów, wynajęty na dwa tygodnie mały domek z kuchnią. Poranne wyjście na targ, przygotowanie śniadania, przygotowanie obiadu i kolacji z miejscowych ryb, owoców, warzyw, baraniny, oliwy i ziół. W międzyczasie książka pod drzewkiem oliwnym a wieczorem tanie wino z winnicy ze wsi.

Dzień, którego wyznacznikiem jest posiłek, wyjątkowy i regionalny.

A to wszystko w miłym, niezbyt licznym towarzystwie, ponieważ nie znoszę gotować tylko dla siebie.

Koniec bajki.

wspomnienie miasta spaghetti

2011-09-04T12:09:00.000+02:00

"Po południu drugiego dnia podróży przebyli Apeniny i z przełęczy Futa zaczęli zjeżdżać ku Bolonii. Miasto opasywał mur z cegły, ze strzelnicami i dwustu wieżami, przebijającymi jasne niebo. Niektóre z tych wież chyliły się bardziej niż wieża w Pizie. Wjechali do miasta od strony rzeki i znaleźli się na zaśmieconym placu targowym, który właśnie gromadka starych kobiet w czerni zamiatała miotłami z gałęzi. Zapytawszy jednej z nich o drogę, skierowali się na Piazza Comunale.

Nad krętymi, wąskimi uliczkami wystawały piętra domów, nie dopuszczając przewiewu. Każda rodzina bolońska w celu obrony przed sąsiadami wznosiła wieżę. (...) Szersze ulice i place posiadały podcienia z cegły, by chronić przechodniów przed śniegiem, deszczem czy letnim skwarem, tak że Bolończyk mógł przemierzyć swe miasto z jednego końca w drugi i nie być wystawionym na działanie zmiennej pogody."

"- Pozwolę sobie z całym szacunkiem zapytać, dlaczego mówi się 'tłusta Bolonia'?

- Bo jesteśmy smakoszami. Od czasów Petrarki słynęliśmy z uciech cielesnych. Sami przyznajemy, że jesteśmy miastem zmysłowym."

"- A my, Bolończycy, uważamy, że pieniądze są tylko po to, by je wydawać. Wszystkie nasze talenty służą udoskonaleniu przyjemności. (...) A nasze kiełbasy są tak wyborne, że strzeżemy receptury niczym tajemnicy państwowej?"

"Chodząc pod arkadami oglądali sklepy, w których wystawiano najwyborniejsze artykuły spożywcze Włoch: najsmakowitsze sery, najbielszy chleb, najwspanialsze wino. Na Borgo Galliera widzieli rzędy jatek, w których znajdowało się więcej mięsa, niż Michał Anioł widywał we Florencji w ciągu roku. Potem udali się na Stary Rynek Rybny, gdzie handlowano płodami bagnistych dolin feraryjskich: jesiotrami i langustami. Na setkach straganów z dziczyzną sprzedawano upolowaną poprzedniego dnia zwierzynę: sarny, przepiórki, bażanty, a niemal na każdej ulicy - sławne na cały świat salami. Spotykali co krok studentów uniwersytetu, którzy uczyli się w małych kawiarenkach pod pomaranczowymi portykami, urozmaicając naukę grą w kości i w karty."

"(...) Nasza własna rzeźba to terakota.

Dopiero gdy doszli do Santa Maria della Vita i Aldovardi pokazał mu 'Opłakiwanie Chrystusa' Nicola dell Arca, Michała Anioła ogarnęło wzruszenie. Ta duża grupa z terakoty była melodramatyczna i budziła głęboki niepokój, gdyż Dell'Arca wyraził w tych postaciach pełnię bólu i żałości."

W Bolonii nic się nie zmieniło od XV wieku. Zupełnie nic. Żałuję teraz tylko, że nie dotarliśmy do San Domenico, gdzie Michał Anioł Buonarroti odcisnął swoje dłuto.

Cytaty: Irving Stone, Udręka i ekstaza, wyd. Czytelnik, Warszawa 1973, t.1, s. 295-301.

Zdjęcia: Pawelec 2011

piana mascarpone

2011-09-03T20:58:00.000+02:00

Deser doskonały!

2 opakowania sera mascarpone
3 duże (4 małe) jajka
cukier
szczypta soli
kilka kropel soku z cytryny
owoce do wyboru
kakao do posypania

Odzielamy żółtka od białek. Z żółtek i cukru kręcimy kogel-mogel. Dodajemy mascarpone i ukręcamy na gładką masę. Białka ze szczyptą soli i soku z cytryny (wg. forów internetownych na jedno białko 1/8 łyżeczki soku z cytryny, who cares?) ubijamy na sztywną pianę. Można podobno zamiast soku dodać octu. Masę mascarpone delikatnie łączymy z pianą z białek. Do salaterek / filiżanek nakładamy owoce w zależności od tego czy chcemy mieć pianę z owocami, czy na odwrót. Owoce do brzegu naczynia zakrywamy masą i odstawiamy do lodówki, do stężenia. Przed podaniem posypać kakao.

Niebo!

ryszard krynicki: *** [komukolwiek wierny...]

2011-08-27T19:09:00.001+02:00

komukolwiek wierny - jestem wierny tobie
kogokolwiek zdradzam - ciebie zdradzam
za kimkolwiek tęsknię - tęsknię za tobą

jeżeli jestem już tylko echem cieniem z twojego snu,
o kimkolwiek zapominam - jakbym ciebie zapominał

Ryszard Krynicki, *** [komukolwiek wierny...], "Akt urodzenia", Ryszard Krynicki Wiersze wybrane, wyd. a5, Kraków 2009, s. 20

rdzawy

2011-08-26T11:51:00.003+02:00

olej na płótnie, 70x100, pawelec 2011

bo ptyś do końca nas umiłował

2011-08-21T11:11:00.000+02:00

Źródło

pierwsze ryty

2011-08-19T18:45:00.001+02:00

bez tytułu [niebieski]

2011-08-18T13:16:00.002+02:00

100 x 70 cm, olej na płótnie, pawelec 2011

łóżko

2011-08-17T21:43:00.005+02:00

w moim łóżku mieszkały
zapach włosów i ciepło ciała

w moim łóżku mieszkałem
ja pan pustorak stary

w moim łóżku już nie czekam
nocą na domofon

po moim łóżku już nie chodzą
leśne żuki

po moim łóżku
zostały tylko wspomnienia

acta est fabula

2011-08-14T23:28:00.002+02:00

w mojej głowie drzemią
znane zapachy

zostałem wymazany z ciebie
szybkim pociągnięciem

nie umiem utrzymać zamkniętej
prawej powieki

mam jedno twoje zdjęcie

re!konstrukcja

2011-08-07T18:53:00.000+02:00

A oto efekt krakowskiej części warsztatów Gwoździec Re!konstrukcja oraganizowanych przez Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie oraz Handshouse Studio z Bostonu.

zdjęcie pochodzi z bloga projektu

kwintesencja

2011-08-07T01:08:00.001+02:00

autor: Marek Raczkowski [Źródło]

ciekawy przypadek benjamina netanjahu

2011-07-22T02:27:00.000+02:00

PAP poinformowała wczoraj, że premier Izraela Benjamin Netanajahu jeszcze w lipcu odwiedzi Warszawę. Powodem wizyty ma być namówienie premiera kraju przewodniczącego UE na głosowanie przeciw uznaniu niepodległości Palestyny na wrzesniowym zgromadzeniu ONZ. Izraelski premier na przełomie czerwca i lipca odwiedził już w tej sprawie Bułgarię, Rumunię oraz Czechy. Dyplomacja izraelska argumentuje przyjazd Netanjahu potrzebą dialogu [sic!] izraelsko - palestyńskiego (arabskiego) w sprawie przyszłego Państwa Palestńskiego a nie jednostronnych ustaleń.

Jako historyk judaista, osoba bardzo kochająca Erec Israel oraz idealista snujący marzenia o pokojowym współistnieniu Izraelczyków i Palestyńczyków mam kilka pytań:

Od kiedy Izrael jest szczerze chętny na jakikolwiek dialog z jakimkolwiek państwem lub grupą narodowościową?
Czy Palestyna jest gotowa na niepodległe państwo ze stolicą w Ramallah?
Na koniec najważniejsze: Które państwo w maju 1948 r. proklamowało niepodległość z ramienia Organizacji Narodów Zjednoczonych bez dialogu z ludnością arabską?

O jakże zabawne są niektóre fragmenty z Deklaracji Niepodległości Izraela!

(...)
"On the 29th November, 1947, the United Nations General Assembly passed a resolution calling for the establishment of a Jewish State in Eretz-Israel; the General Assembly required the inhabitants of Eretz-Israel to take such steps as were necessary on their part for the implementation of that resolution. This recognition by the United Nations of the right of the Jewish people to establish their State is irrevocable.
This right is the natural right of the Jewish people to be masters of their own fate, like all other nations, in their own sovereign State."
(...)
via: Israel Ministry of Foreign Affairs

szahid

2011-07-19T00:14:00.000+02:00

Polecam artykuł z Dużego Formatu na temat szahidów, palestyńskich bojowników-samobójców.

Człowiek, który nie wybuchł - wyborcza.pl

"Zanim mnie skazano - objaśniał - nie rozmawiałem z Żydami. Znałem tylko żydowskich żołnierzy, Żydów strzelających do ludzi. Gdybym znał Żydów, którzy nie strzelają, lecz rozmawiają, miałbym inne zdanie."

"Potrzebne im były kobiety i młode dziewczyny o reputacji zniszczonej obmową. Albo nastolatkowie buntujący się przeciw domowej opresji. Słowem - czekali na ludzi jakoś skrzywionych, lecz niekoniecznie fanatycznych. (...) Prosiłem, żeby znajdowali mi zrozpaczonych i smutnych."

"Kobiety ściskały się z Anat i parzyły jej słodką kawę. Podawały karteczki i liściki. Chciały się zaprzyjaźnić, wypytywały ją o rodzinę, męża i dzieci, choć niewiele wcześniej zamierzały zabić jak najwięcej Żydów. Tego Anat zupełnie nie umiała zrozumieć.
Szahidzi byli grzeczni i po arabsku szarmanccy."

"Przytoczyłem opinię wielu znanych mi Izraelczyków, że konflikt żydowsko-palestyński to nie wojna dobra ze złem, lecz spór dwóch racji, dwóch pamięci i dwóch prawd, bez rozróżnienia, która jest bardziej zasadna."

Jak długo jeszcze izraelska prawica zamknięta będzie na dialog z Palestyńczykami i empatię?

Tak długo jak w Palestynie rządzić będą islamscy fundamentaliści.

Jak długo jeszcze w Palestynie rządzić będą islamscy fundamentaliści?

Tak długo jak w Izraelu rządzić będzie prawica.

Koło się zamyka.

Jedno z wielu kół.

konserwując się

2011-07-08T08:31:00.000+02:00

nie w tym roku to w przyszłym. mam kolorowe kredki i się nie przejmuję.

po drugiej stronie

2011-06-29T01:32:00.003+02:00

samotność to nie osamotnienie.
samotny jest każdy, jeżeli tylko potrafi zdać sobie z tego sprawę i to zaakceptować.
czy to źle?
na osamotnienie skazujemy siebie sami nie akceptując samotności.

Prawda?

jamniczek

2011-06-11T20:08:00.000+02:00

Mistrzostwo!

under construction!

2011-05-17T22:41:00.000+02:00

podczas restauracji / w budowie

wielokrotki

2011-05-10T00:14:00.000+02:00

Im bliżej egzaminu, tym szybciej można obraz namalować.
Plenery z poczuciem paniki.

paschalnie

2011-04-18T20:45:00.004+02:00

אַ פריילעכן פּסח!

Wesołego Święta Paschy!

חג פסח שמח!

z tatowego ałdiobuka

2011-04-17T00:18:00.001+02:00

"Raz wróbelek Elemelek znalazł w polu kartofelek,

Nie za duży, nie za mały, do jedzenia doskonały.

Lecz ziemniaki za surowo jeść niemiło i niezdrowo.

Znacznie lepsze będą one, gdy zostaną upieczone.

Skrzesał iskrę Elemelek, suche liście wokół ściele,

dwie gałązki kładzie blisko i już pali się ognisko."

Hanna Łochocka, "O wróbelku Elemelku"

:-)

jojch mit knejdlach... (יויך מיט קניידלאַך)

2011-04-13T02:43:00.003+02:00

... czyli rosół z knejdlachami, czyli rosół z kulkami z macy. Jedna z najlepszych i bardzo tradycyjnych potraw kuchni żydowskiej.
Zawsze byłem propagatorem teorii, że rosół to nie zupa, tylko kompot z kury a już na pewno nie można się nim na jeść. Do czasu kulek.

Rosół:

dwie porcje rosołowe
wołowina (opcjonalnie)
dużo marchwi (bo jak wyobrazić sobie kuchnię żydowską bez marchwi?)
pietruszka
seler
dwie duże cebule (bo jak wyobrazić sobie kuchnię żydowską bez cebuli?)
kilka ząbków czosnku (bo jak wyobrazić... itd.)
pieprz pełnoziarnisty
ziele angielskie
liść laurowy
sól

Wszystko wiadomo jak w rosole. Nie ma pośpiechu, bardzo mały gaz, mój rosół zaczyna wrzeć dopiero po około godzinie. Cebulę koniecznie wcześniej położyć na palnik gazowy i opalić, żeby była bardziej aromatyczna. Rosół na takim "pyrkaniu" będzie gotowy po ok. 3 godzinach.

Knejdlach:

paczka macy klasycznej (najlepsza na naszym rynku jest maca z certyfikatem koszerności a jest taka tylko jedna ;-))
pęczek natki z pietruszki
duża cebula
3 jajka
trochę wody
pieprz świeżo mielony
gałka muszkatołowa (ostatnio przeżywam namiętny romans z tą przyprawą i nie jest on podszyty właściwościami halucynogennymi :-))
oliwa z oliwek
sól

Macę rozkruszamy na drobne kawałeczki, dodajemy trochę wody, posiekaną pietruszkę, mocno zbrązowioną na oliwie cebulkę, trochę oliwy, jajka, przyprawiamy, wyrabiamy ciasto i czekamy spokojnie, aż maca napęcznieje.

Gotowy rosół przecedzamy, żeby nie pływały w nim pieprze, ziela i inne składniki. Ja dzisiaj przede wszystkim ze względu na przeziębienie zaprawiłem rosół trzema jajkami z solą, żeby był bardziej treściwy i zdrowotny. Jak kto lubi.

Z knejdlachowego ciasta formujemy nieduże kulki (wielkości ferrero rocher?) i wrzucamy do gotującego się rosołu. Po około 5-7 minutach knejdlach napęcznieją a rosół będzie zapraszał się na obiad. Oczywiście nie ma rosołu bez marchewki na talerzu!

Co jest tak naprawdę wspaniałego w kuchni żydowskiej? Dzieje się na całym świecie, tradycja (teoretycznie) jest jedna, ale w każdym kraju jest inna. Wystarczy w googlach wpisać "cymes" / "tzimes" / "צימעס" i czerpać inspiracje od Argentyny przez Stany Zjednoczone po Izrael. :-)

Ten przepis też jest oczywiście wypadkową kilku innych i swoich doświadczeń odnośnie rosołu.

kiedyś.

2011-04-12T00:00:00.003+02:00

we łzach i ślinie

przez ucho po szyję

gore

2011-04-05T00:46:00.003+02:00

R.U.T.A. - Ruch Utopii, Transcendencji, Anarchii / Reakcyjna Unia Terrorystyczno Artystowska. Projekt punk(?)-etniczny, pieśni buntu polskich chłopów przeciwko ziemianom i duchowieństwu. Osobiście jestem urzeczony! Muzyka grana na instrumentach z epoki, piłach, lirach korbowych (o Maćko Korbie pisałem TU i TU przy okazji koncertów MuLaKuż) a gościnnie wokal Spięty (i wszystko jasne). Teksty (nie)ziemskie, prawdziwe, proste, brutalne; taka też do tego skomponowana muzyka.

Chcę więcej. Wszystko Gore.

materiał promocyjny ze strony karrot.pl

tarta wytrawna

2011-04-05T00:03:00.001+02:00

Proporcje na małą tortownicę. Nie mam "tartownicy" więc robię w jej starszej i wyższej siostrze. Przepis ten jest fuzją różnych przepisów z Internetu oraz własnych doświadczeń pieczenia tarty, której Kalina nie może się oprzeć.

Ciasto:

250g mąki
125g masła (lub 60g i tyle samo śmietany żeby dało się ugnieść)
zimna woda (tak do zagniecenia)
łyżka oleju
szczypta soli

Sos wypełniacz:

mała śmietana
trochę mleka
żółty starty ser (ile kto lubi)
3 jajka
sól, pieprz, gałka muszkatołowa (i każda inna przyprawa, którą się chce)

Do mąki dodajemy (lekko) rozpuszczone masło (ja wkładam w szklance na 30 sek. do mikrofali i jest mocno "ciapowate"), śmietanę (opcjonalnie, choć ze śmietaną ciasto jest delikatniejsze), olej lub oliwę, sól. Ugniatamy wszystko jak kruche ciasto, podlewając wodą jak nie będzie się chciało połączyć. Gotowe ciasto zawinięte w folię na godzinę odkładamy do lodówki.

Składniki wypełniacza mieszamy razem. Ser można dodać do sosu, posypać nim składniki przed zalaniem, wymieszać ze składnikami lub posypać po wierzchu po dodaniu sosu. Każda opcja dobra i sprawdzona, można łączyć. :-)

Jeżeli chodzi w "wnętrze" naszej tarty to oczywiście do wyboru, do koloru. Ja uwielbiam tartę ze szpinakiem, może być sam szpinak z czosnkiem, szpinak z czosnkiem i fetą, szpinak i cztery sery... Dzisiaj była opcja warzywna: zielona fasolka (niestety mrożona), marchew, seler, natka pietruszki, czerwona cebula podsmażone razem dla wydobycia z nich smaku. W moździerzu utarłem pieprz ziarnisty z zielem angielskim i liściem laurowym oraz gałką (zdecydowanie więcej gałki!) do wypełniacza. Do tego dużo sera i w środku i na wierzchu.

Wszytko wiadomo co dalej: forma, tłuszcz, obklejenie ciastem formy, wnętrze "bach" na ciasto, sos "chlap", piekarnik, talerz, dokładka. W przypadku dość niepełnosprawnego piekarnika jak mój, ciasto w formie podpiekam przed dodaniem reszty.

Można zrobić do tarty sos z jogurtu... czosnkowy, koperkowy czy inny... ale po co? :-)

opcja dzisiejsza, warzywna

opcja szpinak i cztery sery

be-teawon! / בתיאבון!

nimfa ogrodowa

2011-04-02T18:32:00.002+02:00

improwizacja śródziemnomorska

2011-03-21T14:54:00.002+01:00

Pod namową Kaliny otwieram nową kategorię "smacznie", czyli pawelcowa sztuka gotowania. W kuchni siedzę do kiedy pamiętam - jedynak, czyli jedyna możliwa pomoc kuchenna mamy. Dlaczego kocham siedzieć w garach? Może przez zasiedzenie, ale uważam, że z gotowaniem jest dokładnie jak z malarstwem - mamy dużo składników, które musimy tak połączyć, by tworzyły całość, jedno dzieło. Impresjonizm, ekspresjonizm, średniowiecze, fowizm, konceptualizm to wszytko możemy namalować na talerzu.

Tak czy inaczej, kuchnia jest sercem domu, isn't it?

Improwizowana sałatka makaronowa a'la mediterranean.

makaron rurki (ja ugotowałem całą paczkę rurek z Lubelli)
brokuł
podwójny filet z kurczaka
starty parmezan
oliwa z suszonych pomidorów (można zastąpić inną smakową, np. z ostrą papryką własnej roboty)
oliwa z drugiego tłoczenia
świeża bazylia
świeża mięta (niestety jeszcze mi nie wyrosła, więc musiałem obejść się smakiem)
czarne oliwki (też nie dodałem, bo wpadłem na to dopiero dzisiaj)
papryka ostra mielona
papryka słodka mielona
sól

Celowo nie podaję ilości, bo gotowanie to nie farmacja.

Makaron gotujemy z niewielką ilością oliwy i soli oczywiście. Z brokuła obcinamy sam kwiatostan i parujemy ok. 7 minut. Ugotowany makaron hartujemy zimną wodą, wrzucamy do miski dolewamy oliwy z suszonych pomidorów wedle uznania. Wsypujemy do makaronu tarty parmezan, oczywiście wedle uznania - ja sery uwielbiam więc nie żałowałem. Całość mieszamy, żeby ser oblepił makaron. Dorzucamy kwiatki brokuła, oliwki (czarne, nie zielone!), dużo świeżych liści bazylii i mięty. W międzyczasie filetujemy pierś, solimy, grubo nacieramy ostrą i słodką papryką i smażymy na niewielkiej ilości oliwy z drugiego tłoczenia. Oczywiście gdyby te filety grillować (nawet na patelni z IKEI), było by o niebo lepiej. Makaron z całą resztą nakładamy na talerze. Mocno przysmażone / przygrillowane filety tniemy pod kątem czyli tak: / / / nie tak: | | | i układamy na makaronie.

Do tego lampka czerwonego wina w fajnym kieliszku i życzę smacznego...

Niestety zdjęcia nie zrobiłem, może następnym razem :-)

jojne kontra anioł stróż

2011-03-17T11:56:00.000+01:00

Czasami się śmieję, że pociąg do kultury żydowskiej wywróżyła mi moja prababcia. Od trzeciego roku życia byłem przez nią uczony pacierza: "Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój. Rano, wieczór, we dnie w nocy bądź mi zawsze ku pomocy. (...)". Fakt faktem, że wbiła mi go tak do głowy, że pamiętam do dzisiaj, ale łatwo nie było. Pacierza mówić nie chciałem, bo nie. Piosenki - tak, kolędy (niezależnie od pory roku) - tak, ale paciorek - nie. Babcia mówiła na mnie wtedy Jojne, "O Jojne, Jojne co poszedł na wojnę". No to byłem sobie czteroletnim Jojne. Jak dowiedział się o tym mój dziadek (syn prababci) zrobił biednej Irence wielką awanturę: "Nikt nie będzie mojego wnuczka wyzywał od Żyda!". I tak się też jojnowanie skończyło.

Ja robię to co robię, Jojnego pamiętam, paciorek o Aniele Stróżu też i jestem niewierzący. Na zawsze zostanie mi w pamięci również to:

Był sobie Król,
był sobie Paź,
była też Królewna.
Żyli wśród róż,
nie znali burz,
rzecz to zupełnie pewna.
Żyli wśród róż,
nie znali burz,
rzecz to zupełnie pewna.
Lecz straszny los,
okrutna śmierć
spotkał tę rodzinę.
Króla zjadł pies,
Pazia zjadł kot,
a Królewnę myszka mała.
Króla zjadł pies,
Pazia zjadł kot,
a Królewnę myszka mała.
A żeby ci nie było żal
dziecino ukochana
z cukru był Król,
z piernika Paź
Królewna zaś z marcepana.
Z cukru był Król,
z piernika Paź
Królewna zaś z marcepana.

chochłoma tekturowa

2011-03-09T23:14:00.001+01:00

żeby pani Bozi nie było samotnie

byłby autoportret...

2011-02-28T05:43:00.001+01:00

...gdyby domalować japonki.

kossakówka

2011-02-28T00:09:00.004+01:00

Dworek rodziny Kossaków ukryty na modernistycznym Nowym Świecie, odgrodzony od Alei Trzech Wieszczy billboardami, od drugiej strony przytłoczony przez Jubilat. Perełka krakowskiego neogotyku, więcej można przeczytać TU.

Mur pamięta...

...a tabliczka konserwatora już nie.

Olśniła mnie przez przypadek po setnym, obojętnym przejściu obok.

Opuszczona zaprasza do ponownego odkrycia...

Pokaż Kossakówka na większej mapie

bolońskie cytaty

2011-02-22T23:53:00.002+01:00

Zapraszam do nowej galerii z posesyjnego wietrzenia czaszki we Włoszech oraz nowej podstrony "cytatosfera".

b's's - j.nowosielski

2011-02-22T01:14:00.004+01:00

Ku pamięci wielkiego Artysty i osobistej inspiracji Pawelca.

Miriam namalowana przez Pawelca w I lub II klasie liceum (2006?/2007?), wisi sobie na tablicy korkowej w domu rodzinnym. Olej na desce do krojenia, bez gruntowania. Inspiracja - Jerzy Nowosielski.

תנצב"ה

włodek grozi

2011-02-11T21:32:00.001+01:00

j.m. barrie

2011-02-10T03:30:00.002+01:00

Postanowiłem zawalczyć o najgłębsze marzenia i zdawać w tym roku na konserwację na ASP im. Jana Matejki w Krakowie.
Jedną ręką będę pisał licencjat a drugą zbierał teczkę.

:-)

ukryty pan jan

2011-01-30T21:03:00.002+01:00

Pokaż Matejko na większej mapie

bo każda łaźnia składa się z rur

2011-01-23T23:40:00.001+01:00

Zapraszam wszystkich w dniach 27, 28, 29 stycznia o godzinie 18:00 do Teatru Łaźnia Nowa w Krakowie na spektakl-performance "Rura" na podstawie opowiadania Sławomira Mrożka o tym samym tytule. Spektakl w reżyserii Jarosława Tochowicza a jedną z głównych ról gra Kalina Szyszka - moja przyjaciółka oraz współlokatorka.

Kalina o spektaklu.

zabytkowy kirchol

2011-01-13T16:17:00.001+01:00

Z wielką przyjemnością chciałem donieść, że miejsce w którym zaraziłem się kulturą żydowską, czyli zduńskowolski kirkut został wpisany do rejestru zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Łodzi.

Więcej na ten temat na portalu ezdunska.pl pod tym linkiem.

pocztówka ze spaceru

2011-01-03T18:15:00.002+01:00

bóg się rodzi, karp truchleje

2010-12-23T14:36:00.001+01:00

Źródło (MHMK)

Jak co roku życzę wszystkim dużo pokoju, zdrowia i litości dla żywego karpia. No i prezentów od serca ;-)
חג המולד שמח

A na poprawę humoru Simon's Cat:

hamsot-filcot

2010-12-20T03:02:00.002+01:00

florystycznie

2010-12-12T18:52:00.000+01:00

anturium

2010-12-12T01:43:00.004+01:00

strasznie mnie bolały włosy
a
przekleństwem był twój zapach na mojej pościeli
więc
wyskrobałem się dokładnie do emaliowanej nerki
potem
L4 i wróciłem do pracy
kawy?

chanuka 2010

2010-12-01T20:42:00.001+01:00

Wesołych Świąt niezależnie od wyznania i innych murów, które ludzie stawiają między sobą.

Na Gwiazdkę też będą życzenia od Pawelca Apostaty.

שלום, שלום גדול חברים

czworonożna gwiazdka

2010-11-22T13:49:00.001+01:00

Drodzy Przyjaciele, Znajomi oraz Wy wszyscy, których nie znam a do których trafił mój apel!

Zbliża się grudzień, dla wielu z nas to czas Świąt Bożego Narodzenia (lub Chanuki dla co niektórych), czas ciepło wspominany i pachnący ciastem, goździkami i pomarańczami. Niebawem zapewne spadnie śnieg, który w grudniowym mrozie będzie skrzypiał pod naszymi butami, ach sanki, ślizgawki i rzucanie śnieżkami!

Niestety zima to najcięższy czas dla zwierząt przebywających w schroniskach. Możemy pomóc naszym „mniejszym braciom” oddając do schroniska stare koce, kołdry, poduszki, kurtki i wszystko co jest ciepłe a z czego można zrobić legowisko dla zwierzaka. Oczywiście zawsze potrzebna jest również karma, miski, smycze, obroże,(budy i kojce dla bardziej majętnych o wielkim sercu).

Osobom z Krakowa proponuję wspólną (lub indywidualną, ale razem jest weselej) zbiórkę darów dla Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Krakowie prowadzonego przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Wystarczy pomyśleć czy mamy w szafach, pawlaczach, piwnicach coś ciepłego czego używać już nie będziemy a trzymamy to „bo tak”, potem pakujemy wszystko w auto (ja nie mam samochodu, ale coś się wykombinuje) i zawozimy nasze gwiazdkowe podarki na ul. Rybną 3. Oczywiście nie zapominajmy i jedzeniu dla zwierząt. Zwierzaki w przytuliskach nie są wybredne ani wymagające. W marketach można kupić duży wór karmy (lub trochę konserw) za niewielkie pieniądze.

Liczy się wszystko, nawet jeden dar! Jak to powiedział jeden z bohaterów Śmietniska Lucy Walker: „niby 1 nic nie znaczy, ale czy widzisz różnicę między 99 a 100?” Czy jakoś tak powiedział, nie jestem dobry w cytowaniu. ;-)

Oczywiście schronisk w Polsce jest wiele i można pomóc któremukolwiek według uznania. Pozytywną rzeczą jest też „przelew stały” w banku. Wybieramy sobie schronisko (na stronie każdego jest numer konta dla darczyńców), tworzymy „przelew stały” (czy „polecenie zapłaty” różnie się to nazywa w zależności od baku), ustalamy kwotę i częstotliwość przelewów i stale pomagamy niekochanym zwierzakom. W banku PKO BP zajmuje to ok. 2,5 minuty. Ja mam ustawione miesięcznie 12zł., czyli równowartość 2 piw na mieście lub paczki papierosów. Mogę z tego zrezygnować. ;-)

No to chyba wszystko co chciałem powiedzieć.

PODAJCIE DALEJ! HEJA-HO! :D

Wydarzenie na facebook'u na którym możemy się zgadać.

zpaskujże

2010-11-17T22:54:00.001+01:00

Paski po krakowsku... ;-)

Źródło

11.11 warszawa

2010-11-08T00:15:00.002+01:00

http://11listopada.org/

~~FASZYZM~~ NIE PRZEJDZIE!

ZABLOKUJMY MARSZ FASZYSTÓW

не спи моя рідна земля

2010-09-30T18:28:00.001+02:00

Po prostu, pozdrowienia z najpiękniejszej Ukrainy!

bocznica

2010-09-24T05:58:00.005+02:00

leżę bo nie żyję
pomiędzy szynami

leżę bo chcę
na kolejowym podkładzie

leżę bo nikt mi nie kazał
choć śmierdzi tu smołą

leżę bo jestem leniwy
ze stężałymi mięśniami

leżę bo tak mi wygodniej
a nocą odwiedzają mnie koty
żebym nie leżał samotny

P.S. Cudowne zdjęcie z cudownych zduńskowolskich ostatków. 2008 by Jadzia

powoli płynie czas

2010-09-22T16:59:00.003+02:00

akt 1, scena 1

Wyrzygaj gówno, nie oszukuj siebie i innych, zacznij żyć z sobą nie przeciwko sobie. Detoksykacja jest bolesna. Cierp i nie koj bólu. Żyj z nim, rozkoszuj się emocjami. Uwalniaj je i wytwarzaj na nowo. Cierp.

akt 1, scena 2

Bądź brudny, niech farba zasycha na swoich dłoniach. Napij się wódki. Pobrudź klawiaturę komputera, zrób sobie kreskę szkarłatnej farby na twarzy. Wejdź brudny do wanny, niech twoje ciało obmywa roztwór farb i rozpuszczalnika. Niech wysycha.

akt 1, scena 3

Zwiń się w kłębek i usychaj. Spij i czekaj, na to i na tamto. To zwykła zazdrość. Pustka zasysająca cię do środka zamieni się w substancję i wypełni.

akt 1, scena 4

Tak jak każdy kwiat przekwita, tak ty w końcu rozłożyłeś się, by wydać nasiona na coś nowego. Dobrze. Koniec aktu pierwszego.

akt 2, scena 1

Myślałeś, że nie będziesz potrzbował drugiego aktu. Myliłeś się. Skończysz go i zaczniesz nawet trzeci. Jest ci dobrze, ale myślisz. Poprzez zamknięte powieki spoglądasz w prawo i lewo. Chcesz, szukasz, zaczyna cię ograniać obojętność, potem znów szalejesz. Może coś powinieneś stworzyć? Koniec aktu drugiego.

akt 3, scena 1

Jesteś wolny, przynajmniej zewnętrzne warstwy twojego wnętrza są płynne. To co cię wypełniło teraz musi ujść jak ropa z wrzodu. Możesz chodzić i oddychać. Nabieraj powietrza pełną piersią. Smakuj a niech sok płynie ci po brodzie. Nic nie tracisz. Przyszłość z definicji jest nieznana.

***

kwiatkowo miniaturkowo

2010-09-12T01:12:00.001+02:00

Czasem mi się wydaje, że mi się wydaje.

z miasta kości artystów

2010-09-07T02:18:00.003+02:00

zawisnąć do góry nogami

z biletem w jedną stronę

za prawą nogę na przekór

na konopianym sznurku

wysoko pod sufitem

odprawić rozum

opętany przez strzygi

w jesionowym pudełku

czekać guślarza

nim krew poleci z nosa

wgryźć się w wilgotną ziemię

makowo kawałkowo

2010-08-29T23:40:00.001+02:00

Całość niebawem...

noc do innych podobna

2010-08-28T01:32:00.002+02:00

Leżę w łóżku, w półśnie.
Na białych drzwiach od pokoju pojawia się cień dużego pająka.
Zwierzę opuszcza się na swojej nici i wspina po niej poza moje pole widzenia.
Ponownie zjeżdża i wdrapuje się, zupełnie jak igła maszyny do szycia.
Czarnego Singera o intarsjowanym blacie, powiedzmy.
Mieszkaniec ogrodu buduje na ramie drzwi na taras sieć, dzięki której przeżyje.
Zdobędzie pokarm, zaspokoi jedną z potrzeb życiowych - dla ludzi trywialną a dla pająków najważniejszą.
Niestety prawo natury mówi o dominacji jednostki silniejszej nad jednostką słabszą.
Rano, gdy otworzę te drzwi, żeby wypić kawę przy stole w ogródku zniszczę ażurowe sidła.
Sodowe lampy z parku rzucają złowrogie pomarańczowe światło tworząc brązowy nimb wokół czarnego cienia krzyżaka.

Przysypiam.
Po pokoju przy akompaniamencie szarych skrzydeł zaczyna krążyć zagubiona ćma.
Pomarańczowa nadzieja zza tuj narkotyzuje motylego kopciucha.
Zaczyna uderzać w szybę drzwi na taras.
Rytmiczne stukanie miękkiego ciała owada o szkło w połączeniu z dudnieniem skrzydeł rozpoczyna requiem.
Rozpacz.
Mus zaspokojenia instynktów pchnąłby ją prosto w namiętny pocałunek pająka.
Gdyby nie szyba.

Gdyby, gdyby, gdyby...

купите папиросы

2010-08-26T01:16:00.002+02:00

Zakochałem się w tym wykonaniu. Jidysz z rosyjską melodyjnością i uwodzicielski głos sióstr Barry.

pora wracać...

2010-07-11T22:57:00.003+02:00

Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba

Podnoszą z ziemi przez uszanowanie

Dla darów Nieba....

Tęskno mi, Panie...

*

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą

Popsować gniazdo na gruszy bocianie,

Bo wszystkim służą...

Tęskno mi, Panie...

*

Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony

Są, jak odwieczne Chrystusa wyznanie,

"Bądź pochwalony!"

Tęskno mi, Panie...

*

Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,

Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,

Równie niewinnej...

Tęskno mi, Panie...

*

Do bez-tęsknoty i do bez-myślenia,

Do tych, co mają tak za tak - nie za nie,

Bez światło-cienia...

Tęskno mi, Panie...

*

Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?

I tak być musi, choć się tak nie stanie

Przyjaźni mojéj...

Tęskno mi, Panie...

- Norwid

polityka, katastrofy i królowa kora

2010-07-11T03:58:00.002+02:00

Sprawa katastrofy rządowego tupolewa mimo upływu trzech miesięcy jest nadal gorąca. Nie chodzi tu bynajmniej o wyjaśnienie przyczyn wypadku a o grę polityczną PO-PiSu z "tutką" na językach.

Mimo solennych zapowiedzi przed kampanią wyborczą, że żadna partia nie będzie wykorzystywała tragedii do celów politycznych PiS jak i PO wyciągnęły z niej tyle paliwa ile się tylko dało. 'Prawo' rozdawało obrazki z prezydencką parą a pan Brat obiecywał kontynuować "misję" bł. Zmarłego. Platforma postawiła na zabawę w antagonizmy i na każdym kroku podkreślała brak motywów smoleńskich w swojej kampanii, zgrabnie chłepcząc lotnicze paliwko. Gdzieś w tle przebąkiwało coś SLD, którego primo celem było uzyskanie jakiegokolwiek elektoratu.

Po wyborach silniki tupolewa zamruczały wesoło zwiastując nowe siły. Partia Jarosława za główny cel postawiła sobie dopilnowanie nowej głowy państwa, by ta wyjaśniła tragiczną zagadkę. Z tego co pamiętam to ta zapowiedź pojawiła się jako pierwsza już 4 czerwca wieczorem.

Z drugiej strony, co tu wyjaśniać? Wszyscy i tak wiedzą, że to wina Rosjan. Tylko! W końcu o zmarłych źle się nie mówi, ustalmy zatem wspólną wersję. Oczywiście "wspólna" znaczy bez Przyjaciół Rosjan - naszą narodową, zatwierdzoną przez naszą komisję złożoną z polityków prawych i sprawiedliwych (i kilku postkomunistów, ale takich spolegliwych).

Partia POpularna po wypiciu już dużej butelki szampana zabrała się za wewnętrzne sprzątanie. Na widelcu znalazł się już trochę wysłużony Janusz Palikot, który podczas kampanii jak tylko mógł, szkodził swojemu przyjacielowi Bronkowi. I tak nie wiadomo, co zrobić z czołowym clownem. Z jednej strony magnes przyciągający młode pokolenie szukające łatwej rozrywki, z drugiej rozczochrana dmuchana lala odpychająca pokolenie starsze.

W centrum tego wszystkiego jest artystka do której czuję ogromną miłość, czyli Kora - Honorowa Członkini Sztabu Wyborczego pana Komorowskiego. Nie ukrywa swoich skłonności do Platformy, wystąpiła z kilku spotach, zrobiła sobie zdjęcie z pieskiem na tle bilbordu wyborczego obecnego prezydenta elekta a nawet dała koncert razem z zespołem Feel [sic!!!] dla Bronka, choć pod sztandarem zbiórki pieniędzy dla powodzian. Ja to wszystko zapominam i włączam płytę. Nie potrafię jednak zrozumieć po co wraz z Kamilem Sipowiczem zamieściła list na blogu posła Palikota?! Jeżeli chce nakręcić swój piar, to po co robi to za pośrednictwem polityki w której aktywnie i tak nie uczestniczy?! Zarzutów mam więcej, ale ich nie wyleję, bo się tylko nakręcę. Aż się prosi! Odniosę się jedynie do "rewolucyjnego" listu:

"Katastrofa smoleńska w rekordowym tempie została przekształcona przez polityków i kapłanów w nowy mit wolnej Polski. Nikt dotychczas jednoznacznie i bez obłudnej poprawności politycznej nie poddał w wątpliwość jakość kamienia węgielnego tego mitu.

Prawda.

"Odważył się jeden polityk – Janusz Palikot. Spotyka go w tej chwili kara ze strony kolegów i wrogów z własnej partii. Powstała ponadpartyjna grupa Oburzonych, z których część chce pewnie zrobić na tym małą polityczną karierkę, a część wyrównać rachunki z niewygodnym i wyrazistym politykiem. Nawet jeden lewicowy polityk, który dotychczas wyglądał na dosyć rozsądnego, po wypowiedzi Palikota miał cały zepsuty dzień, a gdy dojdzie do władzy pewnie po lewicowemu odda Kościołowi tak mu potrzebne kilkaset hektarów."

Czy banicja Palikota wiąże się z jego odwagą, czy raczej przewidywalną i pierdołowatą błazenadą? Fakt jest wyrazisty, ale Janusz Korwin-Mikke też jest. Pani ma na myśli SLD, któremu nierzadko bliżej do PO niż do lewicy.

"Żyliśmy w komunie i nikt nam nie zabronił myśleć zatem i dziś możemy zrobić użytek z mózgu. Stawiamy tylko kilka logicznie nasuwających się pytań. Po pierwsze: skoro wizyta Prezydenta w Katyniu była tak ważna, to dlaczego spóźnił się on na lotnisko warszawskie 25 minut ? A właśnie te 25 minut mogło ocalić życie 96 ludzi."

A kogo to obchodzi co, by było gdyby? Może, gdyby spóźnił się godzinę to wszyscy, by żyli?

"Po drugie: część z otoczenia Prezydenta twierdzi w kuluarach, że przed wylotem Prezydent zorganizował przyjęcie dla przyjaciół. Przyjęcie to przeciągnęło się do wczesnych godzin rannych."

Jaki to ma związek? Może pan Kaczyński zabalował do rana, może się spóźnił, bo miał kaca, może nawet jak sugeruje Palikot był pod wpływem alkoholu? Ja też lubię sobie chlapnąć przed lotem.

"Po trzecie: kilka minut przed lądowaniem prezydent rozmawiał z Bratem, z Bratem dla którego to przecież wykonał zadanie i został Prezydentem. Może Brat doradził mu, żeby lądować, mimo mgły i chyba nie najlepszej opinii o technice lotniskowej w mieście leżącym na rubieżach osłabłego imperium. Czy nie należałoby udostępnić cały zapis tej rozmowy opinii publicznej. Już teraz po wyborach, żeby nie twierdzono, że jest to chwyt wyborczy. Są to pytania, które miliony Polaków sobie stawiają, podejrzewamy, że także część tych popierających Brata. Jeżeli na te pytania odpowiedź byłaby twierdząca, to Prezydent rzeczywiście mógł przez swoją lekkomyślność a także sarmacką brawurę być współwinny tej katastrofy."

Może i należy zbadać treść tej rozmowy. Nawet jak J. Kaczyński sugerował lądowanie to można go za to pogrążyć jedynie społecznie, bo odpowiedzialności karnej za to nie poniesie. Zresztą to pilot jest osobą odpowiedzialną za podejmowanie decyzji.

"Śmierć Prezydenta i 95 innych osób to tragedia. Czy jednak tragedia czyni z jej ofiary bohatera narodowego. Zarzuca się Palikotowi, że źle mówi o zmarłych, bo o zmarłych się źle w Polsce nie mówi. Nic złego o Bierucie, Gomułce, o Piłsudskim, Moczarze, Gierku i innych szlachetnych zmarłych. W rekordowym tempie Brat przekonał dostojnika kościelnego arcybiskupa Dziwisza, aby parę prezydencką pogrzebać na królewskim Wawelu. Arcybiskup Dziwisz, mimo wielkich zasług dla Jana Pawła II nie jest wzorem rozsądku. To on „zabezpieczył” papieża przed wiedzą o grzesznym życiu założyciela Legionów Chrystusa Degollado, który przez lata gwałcił własnego synka oraz miał setki stosunków z dziećmi. Sprawa Degollado jak na razie hamuje w Watykanie proces beatyfikacji naszego papieża.

W czasie kampanii prezydenckiej Jarosława Kaczyńskiego rozdawano obrazki prezydenckiej pary. Na smoleńskim micie zbudował powrót do wielkiej polityki - Brat. (...) dlaczego Brat nie wziął w obronę Bratowej, gdy wielebny ojciec Tadeusz nazwał ją "czarownicą".

Poza tym jak można czarownicę pochować na Wawelu ? Czy mamy dwa Kościoły katolickie w Polsce, w którym jedną i tę samą osobę jeden dostojnik nazywa czarownicą o drugi organizuje jej królewski pogrzeb?"

Prawda! Zgadzam się.

"Bardzo wielu Polaków o tej tragedii przeplatającej się z ponurą polityczna farsą myśli i rozmawia. Przez elitę społeczeństwa, wybranych demokratycznie polityków jest ona w cyniczny sposób instrumentalizowana i cynicznie wykorzystywana do walki o władzę. (...)"

Pani Olgo, ależ Pani sama w tej farsie uczestniczy!

zabawa w chowanego

2010-07-05T23:28:00.002+02:00

Chyba nie muszę przedstawiać.

ramallah

2010-07-05T00:53:00.003+02:00

Nie wiem kiedy minęła już połowa mojego pobytu w Izraelu. Czas płynie nieubłaganie a miejsc i rzeczy do zobaczenia jest jeszcze na parę lat.

Ze względu na to, że nie lubię robić rzeczy jak wszyscy, to zamiast do nudnej, ale pięknej Hajfy wybrałem się do ciekawej i niekoniecznie ładnej Ramalli, stolicy Autonomii Palestyńskiej i zarazem największego miasta Zachodniego Brzegu Jordanu.

Rano z arabskiego dworca autobusowego w pobliżu Bramy Damasceńskiej znalazłem palestyńskiego busa jadącego bezpośrednio do Rammalah (koszt 6.5 NIS, ok. 20 min.). Miasto położone jest piętnaście kilometrów od Jerozolimy, do czasu Intifady Al-Aksa w 2000 r. było częścią jerozolimskiej aglomeracji miejskiej. Dzisiaj całe terytorium Zachodniego Brzegu odgrodzone jest od Izraela wysokim murem. Furtkami w tej fortyfikacji są przejścia graniczne przez Izraelczyków zwane „check point’ami”. Po przejechaniu przez wschodnią (arabską) Jerozolimę wyjeżdża się z miasta praktycznie pod sam mur, później wzdłuż zasiek do check pointu, gdzie o dziwo nie ma „checku” przy wjeździe. Po około dziesięciu minutach po opuszczeniu Izraela znalazłem się w centrum Ramallah. I tu zaczęły się schody.

Ja naprawdę chciałem się przygotować do tej podróży, ale informacje turystyczne na temat Palestyny są zdawkowe, nawet na oficjalnych witrynach rządowych. Jak się później okaże nie bez przyczyny.

Wysiadłem na zatłoczonej ulicy. Byłem jedynym nie-arabem w promieniu nie wiem ilu set metrów. Nie wiedziałem gdzie mam iść więc zacząłem iść przed siebie. Po kilkunasty metrach doszedłem do serca miasta – Placu Manary. W rzeczywistości jest to rondo do którego zbiega się sześć ulic. Na wysepce po środku stoi pomnik, symbol miasta – cztery brzydkie lwy. Moje próby zapytania się gdzie tutaj jest muzeum, bo o takowym słyszałem kończyły się pytaniem „arawi?”, no niestety, ja nie arawi, trochę iwri, ale nie miałem zamiaru się do tego przyznawać, stopowany chęcią powrotu w jednym kawałku do Jerozolimy. Szczęście moje niezwykłe było, gdy zobaczyłem trzech palestyńskich policjantów – "oni pomogą!" Jeden z nich starał się mówić po angielsku a reszta była przemiła. Nie mogli jednocześnie pojąć po co Polak przyjechał do Ramallah i po co mu muzeum? Za to na pytanie o Mauzoleum Jasera Arafata z radością pokazali, azymut. Na koniec kazali mi zrobić sobie z nimi zdjęcie pamiątkowe (nie śmiałem prosić), ale skoro rozkaz…

Rzeczywiście, po około pół kilometra slalomu pomiędzy czadorami zobaczyłem wieżę. To było to. Niemiłosiernie mili i cholernie znudzeni palestyńscy żołnierze pilnujący wejścia poprosili mnie o zostawienie u nich mojej torby, ze względów bezpieczeństwa, ale aparat, portfel i paszport, oczywiście mogę wziąć ze sobą. Zwyczajowo zapytali skąd jestem z czego jeden z nich nie wiedział co to „Poland”, na szczęście drugi mu wytłumaczył po arabsku. Ich angielszczyzna kończyła się na znajomości powitania i poproszenia o pozostawienie bagażu. Reszta konwersacji była miksem anglo-arabskim, za to bardzo zabawnym. Teren mauzoleum wyłożony jest jasnym kamieniem, sam budynek na zdjęciach wydaje się większy, w rzeczywistości to taki mały domek jednorodzinny. W środku przy grobie wartę pełni dwóch żołnierzy i trzeci pan z krótkofalówką. Do warty panowie przystąpili dopiero gdy pojawiłem się na horyzoncie, wcześniej siedzieli sobie przy jednym z okien. Zrobiłem zdjęcia, pokiwałem z aprobatą głową i wyszedłem obejść mauzoleum dookoła. Za mną wyszedł pan w czerni i zaczął szybko nadawać przez woki-toki. Z tyłu budynku znajdują się prostokątne oczka wodne rzucające na ściany miłe refleksy. Za plecami usłyszałem wołanie za mną czarnego pana „eee! eee!” oraz gest ręką oznaczający przywoływanie do siebie. Pan zapraszał mnie na uroczystą zmianę warty przy grobie. Zrobiłem zdjęcie, oraz filmik, czarny wyglądał na zadowolonego. Na zegarze była 10:20, dziwna pora na zmianę warty, chyba jako pierwszy turysta od kilku dni zasłużyłem na osobisty pokaz maszerowania i przekazania broni. Na terenie mauzoleum znajduje się również coś co nie wiem czym jest, wygląda trochę jak meczet, trochę schodów, jakaś umywalnia w piwnicy, nie wiem co to było, ale to największy budynek kompleksu. Po ponownym wyjściu na plac zobaczyłem żołnierzy z nowej warty jak spacerują sobie znudzeni dookoła nagrobka Arafata. Nie mogłem się powstrzymać i wybuchnąłem śmiechem na co zmieszani panowie żołnierze wskoczyli na swoje miejsca. [Ot, wielka ściema.] Panowie strażnicy zapytali się mnie przy odbiorze torby, czy mi się podobało i powiedzieli, że bardzo się cieszą, że przyjechałem i witają. Poinformowali mnie również, że „bifor sefen monts Arafat Miuseum ołpen", co oznaczało, że otworzą je za siedem miesięcy. Dalej ruszyłem w nieznane.

Policjanci kierując mnie do mauzoleum pokazali mi również w którą stronę znajdę muzeum. Kazali iść tą ulicą i pytać się ludzi. Poszedłem i pytałem, lecz na hasło „muzeum” pytali „muzik?”. Niestety, na imprezę wpadnę następnym razem, teraz chciałem zasmakować palestyńskiej indoktrynacji, bo izraelskiej zaznałem już dosyć. Anglojęzyczny rozmówca znalazł mnie sam. Zaczepił mnie niewysoki mężczyzna w długich włosach z dużym drewnianym krzyżem na szyi. Powiedział, że pomoże mi znaleźć muzeum.

„- Skąd jesteś?

- Z Polski.

- Ooo Polska. To w Ameryce?

- Nie, w Europie.

- To dobrze!”

Mój przyjaciel (nie wiem jak miał na imię), prowadził mnie ulicami i zapewniał, że pokaże mi muzeum. Pan był trochę brudny, ale za to wesoły. Stwierdził, że mnie rozumie i też nienawidzi Arabów. Odpowiedziałem, że ja nie nienawidzę Arabów i że są dla mnie bardzo mili. Na co pan powiedział, że on tak strasznie kocha Izrael a Hajfa jest taka piękna! [Ciężki zawodnik do rozmowy.] W końcu wyznał mi, że potrzebuje dziesięć szekli, bardzo potrzebuje. Dostał pięć, na co odparł, że jeżeli nie mam dziesięciu to mogę dać mu dwadzieścia. „Nie, przyjacielu! Nie mogę.” Długowłosy zaprowadził mnie do sklepu odzieżowego swojego przyjaciela, który miał komputer i Internet. Niestety w sieci nie udało się mu znaleźć informacji gdzie szukać muzeum Ramalli. W tym czasie mój przyjaciel próbował przywłaszczyć sobie mój kapelusz. „Nie!” Na co odparł, że potrzebuje stu dolarów, bardzo potrzebuje. [sic!] „Nie, przyjacielu, dostałeś pięć i więcej nie dostaniesz.” Miły właściciel sklepu powiedział, że mogę iść do centrum kulturalnego i może tam mi powiedzą, co mogę tutaj zwiedzić. Niestety było to na drugim końcu miasta. Przyjaciel zaproponował mi, że mnie zaprowadzi. Grzecznie podziękowałem za pomoc. Od sklepikarza dostałem mapkę sporządzoną na kawałku papieru i napisaną po arabsku nazwą miejsca do którego próbowałem się dostać. Udało mi się nawet znaleźć na stronie turystycznej po Autonomii Palestyńskiej mapę miasta, ale panowie nie wiedzieli gdzie jest sklep a gdzie centrum kulturowe. No to w drogę.

Kilka przecznic dalej (szedłem według mapki sklepikarza) zauważyłem wieżę kościoła. Nie pamiętam kiedy ostatni raz tak się ucieszyłem na widok kościoła. (Chociaż nie, pamiętam, to było w Rzymie jak zobaczyłem Watykan z samolotu, ale to był raczej zachwyt.) "Mapa, oni na pewno będą mieli mapę." Pop wyśmiał mnie jak zapytałem o plan miasta. Pozostało iść dalej. Po około kilometrze dotarłem do dużego skrzyżowania przy którym błyszczał Hotel Royal. "Dzięki Ci Latający Potworze Spaghetti!" Recepcjonista zrozumiale władał angielskim, była mapa turystyczna i klimatyzacja. Niestety nikt nic nie słyszał o żadnym muzeum. Mapę dostałem gratis, choć dla gości hotelowych kosztowała pięć szekli. Na mapie zaznaczone było Old City. "Sababa, to idę na starówkę!" Wychodząc z hotelu minąłem stado kóz łażących się bez opieki po pogorzelisku. Stare Miasto okazało się być ternem koło kościoła greckiego w którym byłem. Na głównej ulicy palestyńskie dzieci sprzedawały owoce a muezin przez megafony nawoływał na modlitwę z pobliskiego meczetu. Poczułem, że nie mam tu za bardzo co robić. Zacząłem błądzić po ulicach miasta pachnącego grillowaną baraniną, roztopioną smołą i słodkim dymem fajek wodnych. Oglądałem, wąchałem, robiłem zdjęcia odpowiadałem na częste „Welcome in Palestine” rzucane od przechodniów i z jadących samochodów. Za moimi plecami wlókł się ogonek dzieci chcących popatrzeć na Pawelca. W pewnym momencie już nie miałem pojęcia gdzie jestem, żadnej z ulic na których się znajdowałem nie mogłem znaleźć na mojej mapie, która powoli się rozpadała. Zacząłem pytać ludzi czy mogą mi pokazać na mapie gdzie jestem, lecz oni ze zdumieniem patrzyli, że mam mapę miasta. Mój plan nie obejmował wielu ulic i mam wrażenie, że był pisany z pamięci, bo ni cholery nie odpowiadał rzeczywistości. Nie było tego złego, trafiłem do sklepu z męską odzieżą, gdzie kupiłem sobie cudowną czerwoną kefię, starannie wykonaną w przeciwieństwie do arafatek z jerozolimskiego bazaru.

Na mapie odnalazłem znalazłem Polską Misję Dyplomatyczną. "Dom, słodki dom, tam mi pomogą." Dotarcie na miejsce odbywało się według powyższego schematu, czyli nikt, nic nie wie; nikt nie mówi w żadnym europejskim języku, ale wszyscy mnie witają. Metodą prób i błędów, po zjedzeniu shoarmy od ulicznego sprzedawcy, odwiedzeniu arabskiego chrześcijańskiego cmentarza, po kolejnej godzinie marszu dotarłem na miejsce. Niestety, misja dyplomatyczna, owszem jest, ale nikt nie wie kiedy ktoś urzęduje w środku, nie ma informacji, nie ma nic.

Tak też po czterech i pół godziny w palestyńskiej stolicy, wywąchaniu miasta i ogólnym rozbawieniu postanowiłem znaleźć busa numer 18, który zabierze mnie do Jerozolimy.

Na granicy wysiedliśmy (ja i Palestyńczycy) z busa ze wszystkimi swoimi bagażami i poszliśmy na kontrolę. Długą bardzo wysoką i wąską klatką przeszliśmy do elektronicznie otwieranej bramki, by pojedynczo poddać się kontroli bezpieczeństwa oraz paszportowej. Żołnierka siedząca za dziesięciocentymetrową pancerną szybą wydawała mi polecenia przez głośnik. Są to zabezpieczenia na wypadek zamachu bombowego. Paszport musiałem przecisnąć (dosłownie) przez małą szparkę pod blatem.

Tak po wprowadzeniu moich danych do systemu wojskowego mogę się spodziewać długiej i nieprzyjemnej kontroli bezpieczeństwa na lotnisku.

Polecam Ramallah jak ktoś będzie w Izraelu. Nie turystycznie, bardziej kulturoznawczo. Prężnie rozwijające się miasto, drogie samochody na zaśmieconych ulicach, kolorowe czadory, błyszczące męskie t-shirty, podróbki adidasa, zapach przypraw i smoły, zaskoczenie tubylców na widok kogoś z zagranicy (nie izraelskiego żołnierza). Miasto najbardziej odmienne kulturowo ze wszystkich, które widziałem.
PONIŻEJ DWA FILMIKI Z RAMALLAH:

antyhumanizm

2010-06-30T16:40:00.004+02:00

SCENA A

(gdzieś w Polsce)

A: Cześć!

B: Cześć!

A: Gdzie idziesz?

B: Na cmentarz żydowski.

A: Gdzie?

B: No, na cmentarz żydowski.

A: A po co?

B: Pozbierać śmieci.

A: Jesteś żydem?

B: Nie.

A: Mmmm... A twoja rodzina?

B: Nie.

A: To po co tam idziesz?

B: Ponieważ nie chcę, żeby na cmentarzu był śmietnik.

A: A po co? Przecież to jest żydów! Płacą ci za to?

B: Nie, nikt mi za to nie płaci.

A: To żydów, to ich sprawa, są bogaci to niech sobie sprzątają. Oni cię wykorzystują, nawet "dziękuję" nie usłyszysz. Jeszcze zobaczysz.

B: A dlaczego tak myślisz?

A: No bo to żydzi.

B: A ilu "żydów" znasz?

A: Ja żadnego, ale sąsiadka prababci mówiła, że to straszne psy są. Zresztą wszyscy to wiedzą. Masoneria jebana.

SCENA B

(gdzieś w Izraelu)

א: Cześć!

ב: Cześć! Co robisz?

א: Pakuję się.

ב: A gdzie jedziesz?

א: Do Polski.

ב: Ojej, byłem w Polsce dwa lata temu.

א: Naprawdę? Gdzie byłeś?

ב: W Oświęcimiu, Majdanku, Chełmnie, Treblince, zwiedziliśmy też getta w Warszawie i Krakowie. Piękny kraj, taki zielony. Tylko uważaj na Polaków, oni nas nienawidzą.

א: Naprawdę? Odczułeś to?

ב: Pewnie, oni się na nas patrzyli, tak wiesz, tak dziwnie.

א: No, ale skąd wiesz, że nas nienawidzą?

ב: No a pogromy? Nie słyszałeś w każdym miasteczku były po wojnie. Babcia mi opowiadała i mieliśmy też na ten temat rozmowę w szkole przed wyjazdem. Nie ubieraj się ładnie, bo będą wiedzieli, że jesteś Żydem i cię okradną. W ogóle na nich nie patrz.

א: Jak byłeś w Polsce to zrobił ci coś jakiś Polak?

ב: No nie, ale to Polacy.

Znajdź trzy różnice pomiędzy powyższymi scenkami.

tewje mleczarz superstar

2010-06-28T16:19:00.003+02:00

Jedną z gratek dla judaistów czyt. jidyszystów jest przedwojenne żydowskie kino: teatralne, tradycyjne i oczywiście w jidysz. Godny szczerego polecenia jest "Dybuk" na podstawie dramatu Szymona An-skiego. Są nawet efekty specjalne!

Tematyka żydowskiej kinematografii opierała się (z tego co do tej pory widziałem - a widziałem mało, bo mało jest dostępne) na tradycyjnej literaturze jidysz. Traf a może co innego chce, że polsko - żydowsko - amerykański film miałem niebywałą przyjemność zobaczyć w Izraelu. "Dzieje Tewji Mleczarza" na podstawie powieści Szolem Alejchema zostały nakręcone latem 1939 roku z amerykańskiej inicjatywy (w New Jersey) z udziałem polskich aktorów żydowskich (tania siła artystyczna). Temat filmu wbrew pozorom wszystkim znany, bo twórca broadwayowskiego "Skrzypka na dachu" oparł swoją opowieść o historię Alejchema (później znakomity film z Chaimem Topolem). Nie do tego zmierzam!

Problemem przedstawionej historii jest ukazanie różnic pomiędzy dwoma światami żyjącymi w jednej wiosce. Jak oliwa i woda w życiu, tak w Anatewce Żydzi i Ukraińcy się ze sobą połączyć nie mogą. To tradycja! W tej historii to oczywiście chałaty i tałesy są dobre a hajdawery i haftowane koszule złe. Najciekawszą rzeczą w tej ekranizacji był karykaturalny sposób przedstawiania prawosławnych. Półgłówki, troglodyci i oszuści w dodatku kuleją i seplenią. Niewybrakowany jest jedynie wybranek serca Chawy (zakochała się w nim Żydówka) i miejscowy pop (bo wykształcony [?]). Czy moje skojarzenie z nazistowskimi przedstawieniami Żydów z tego okresu jest trafne?

Oj, człowiek bez względu na wyznanie czy narodowość pozostanie, tylko człowiekiem a środkiem przetargowym nie jest intelekt a siła... jak świat światem.

Dla lepszego zrozumienia "tracycji" fragment "Skrzypka..."

z archiwum א

2010-06-24T19:10:00.003+02:00

Są na tym świecie rzeczy, które nawet Polakom się nie śniły.

Izraelczycy jako afroazjatyccy spikerzy mają problem ze zrozumieniem indoeuropejskiej idei rodzajników określonych (der/di/dos [m/ż/n]) oraz czasowników zwrotnych (... zich [... się]). I ja im się wcale nie dziwię, bo też miałem problem ze zrozumieniem idei języka hebrajskiego, ale nigdy nie pomyślałem w drugą stronę. No i jak można nie wiedzieć, co to jest "di malpe" lub "chrapn"?

tel awiw am:pm

2010-06-19T21:06:00.008+02:00

Pierwszą informacją jaką można znaleźć na temat Tel Awiwu jest, że to miasto nigdy nie śpi. To trochę tak jak z wypornością w Morzu Martwym, dopóki do niego nie wejdziesz to się nie przekonasz, choć wcześniej o tym wiedziałeś / wiedziałaś.

W TLV byłem już o czwartej rano. Na ulicach ciągle trwała szabatowa mesiba; pijane dziewczyny, połamane obcasy, „alkohol leje się strumieniem”. No niby nic dziwnego, szabat, europejsko-amerykańska stolica Bliskiego Wschodu – szał ciał i miśki haribo. Po piątej zaczęło wstawać słońce. Wypiliśmy kawę na dachu, po siódmej ruszyłem w miasto. Choć widno na ulicy impreza trwa nadal, klubowe after. Fast foody z parówkami, falafelami i pizzami ciągle otwarte. Na plaży czarnoskórzy staff sprzątają po nocy. Na brzegu muszelki i meduzy wyglądające jak bryły lodu (tutejsze są bardziej gęste), Izraelczycy w każdym wieku uprawiają jogging, gdzie niegdzie ktoś bez noclegu śpi smacznie lub dogorywa. Na wygrabionej i przeoranej plaży pojawiają się leżaki a słońce nieuchronnie wzbija się w górę. Przez cały dzień Rosjanie i Izraelczycy smażą się na plaży. Około dziewiętnastej, gdy „szemesz szel Israel” chowa się w morzu zaczyna się ponowne wygrabianie petów i kubków z piasku, oczywiście przez afrykańskich pracowników. To czas na ponowną dawkę sportu. Ludzie masowo grają w coś co można zobrazować połączeniem ping-ponga z bangbingtonem – dwie drewniane rakiety i czarna piłeczka. Grają prawie wszyscy, reszta pije wódkę z red bullem. Wśród graczy na całej szerokości plaży wyrastają puby z shishami i piwem i tak do trzeciej rano, potem może jeszcze piwo i powrót na plażę…
Jeżeli impreza to tylko w stolicy Syjonu.

tak, jestem polakiem i boję się, że pomylę końcówkę

2010-06-19T19:20:00.000+02:00

Dać upust swoim sarmackim fobiom, rzeczą obowiązkową każdego szanującego się Polaka otoczonego obcokrajowymi wilkami. Nawet takiego reformowanego Lechity, który nie uważa się za ksenofoba i walczy z narodowym wstydem polskości.

[Lecimy.] Tylko garstka Polaków, grupa Izraelczyków i chyba Amerykanin siedzenie obok mnie. Swoją drogą PLL LOT umożliwia pisanie na laptopie tylko w pozycji „na kaczuszkę”, czyli łokcie szeroko, komputer wbity w żołądek. Wracając do tematu. Posiłek na pokładzie najłatwiejsza drogą do panicznego pytania: „I Jak ja to teraz zrobię, żeby się nie upaprać?” oraz „Co pomyślą inni jak się upaprzę?”. W takim przypadku potrzebny jest plan, wszystko musi być przemyślane i zsynchronizowane. Trzeba przewidzieć sposobność turbulencji oraz nagłego spadku ciśnienia w kabinie. Dwa pakunki: ciepły i zimy. Na początek ciepły, bo mniejszy łatwiej będzie sobie poradzić. Papierowa serwetka ląduje na kolanach w celu uniknięcia poplamienia spranego i skołtunionego koca. Teraz powoli, widelec za widelcem, ale z gracją, żeby nie było widać, że się staram. [Okej!] Narodził się problem, co zrobić z wilgotnym od sosu aluminiowym pudełkiem? Sprawnym ruchem spod fotela wyciągam folię po kocu i delikatnie wrzucam śmiecia. [Nieźle!] Pod kubek z napojem podkładam drugą serwetkę, żeby w razie czego nie pobrudzić stolika. Suchy posiłek przeszedł bez problemu. Plastik ląduje w torbie wraz z puszką i kubeczkiem. A ta biedna stewardessa musiała zbierać te utłuszczone śmieci od tych wstrętnych zagranicznych…

Polska perfekcja, aż chce się śmiać przez łzy. :-)

ona :-)

2010-06-05T23:35:00.001+02:00

Po koncercie urodzinowym.

5 czerwca, Kraków, Rynek Główny

coś w tym jest...

2010-05-24T13:54:00.000+02:00

"Kiedy palę, jest mi przytulnie i w ogóle bardzo miło. Kiedy palę, truję się powoli, powoli zabijam. Kiedy nie palę, ledwo czuję, że żyję. Nie czuję, że żyję, jeśli się nie zabijam".

Olga Jackowska, wywiad dla EXISTENCE, nr 2 (6) V/VI 2010, s.13

akt 1, scena 3

2010-05-23T02:05:00.001+02:00

Z archiwum fotograficznego. Pasuje. Przepadł, został zamalowany przez właściciela mieszkania po wyprowadzce. Requiescant in pace!

akt 1, scena 2

2010-05-19T17:05:00.001+02:00

Revita - 30 x 25
Nie lubię zdjęć obrazów.

akt 1, scena 1

2010-05-18T19:07:00.001+02:00

Katharsis - 10 x 10.
Inhalacje z terpentyny balsamicznej kojąco wpływają na migdałki.

marsz na marsz

2010-05-15T17:36:00.004+02:00

Każdy inny, wszyscy równi. - Hasło na dziś.
Płeć, wiek, orientacja seksualna, kolor skóry, religia lub jej brak, narodowość, przynależność etniczna, poglądy polityczne, kolor oczu czy one mają znaczenie?
Z socjalistycznymi pozdrowieniami!
Galeria z marszu - gazeta.pl

fkż po raz 20 - wstępny program

2010-05-11T22:40:00.001+02:00

Na stronie Festiwalu Kultury Żydowskiej w Krakowie znajduje się już wstępny program 20. edycji. Zapraszam jako festiwalowy wolontariusz. :)
Wstępny program 20. FKŻ

Plakat pochodzi ze strony FKŻ.

kolejne spotkanie w ramach sjknskj

2010-05-08T21:33:00.001+02:00

Kliknij na plakat, aby powiększyć.

ma nam grać maanam

2010-05-07T01:53:00.007+02:00

Stało się. W liceum miałem trzy marzenia: dostać się do Krakowa na studia, pojechać do Izraela, być na koncercie Maanamu i dostać autograf Kory. Tikun się wypełnił moi drodzy, boże iskry zostały pozbierane, czas na mnie, mogę umierać.

Kora niezwykle rzadko daje koncerty od czasu oficjalnego rozpadu Maanamu. W międzyczasie były dwa. Bodaj w grudniu w Rzeszowie i wczoraj (6 maja 2010) w Krakowie. Byłem na nim, w pierwszym rzędzie przy barierce. Tak! Mało tego, Kora po koncercie dała jeden autograf i na tyle jestem w czepku urodzony, że płytę podpisała mi. Łatwo nie było: dziewczyny z wolontariatu zadzwoniły do szefa, że jest taki zagorzały fan i pobiegły z moim winylem "O!" do niego, szef poszedł do campera Kory i udało się. Niestety reszta fanów liczących na cokolwiek poza koncertem, została odesłana z kwitkiem. Podobno Kora powiedziała, że więcej autografów nie rozdaje [sic!]. Mam nadzieję, że to nie jest prawda. Korze nawet gwiazdorzenie jestem w stanie wybaczyć...

Koncert boski, po prostu! Nie poznałem Kory jak stała na schodach przy scenie. Myślałem, że to dziewczyna z chórku - wygląda bosko - figura 25latki, twarz 30stki, energia 18stki! Repertuar z marzeń, może tylko chciałbym usłyszeć jeszcze Kolekcjonera i Kraków, ocean wolnego czasu, tak było wszystko (w tym premiera nowej [obiecującej dużo] płyty zapowiedzianej na jesień tego roku). Klimat - dobry stary Maanam po liftingu. Akordeon trafiony w dziesiątkę. A jak wszyscy śpiewaliśmy Krakowski spleen. O Miriam, matko Mojżesza!

Szkoda, że organizatorzy Juwenaliów ustawili scenę 20 metrów od publiczności, za to mieli czego pilnować panowie ochroniarze.

Pani Olgo, Pani mnie wychowała swoją muzyką, słucham Maanamu od 4go roku życia (dziś mam 21). Dziękuję!

po prostu bądź...

2010-05-01T22:29:00.001+02:00

Obraz pochodzi ze strony maanam.pl

Już 6 maja w Krakowie!

Odliczam sekundy...

wokół tupoleva

2010-04-13T22:49:00.001+02:00

Dziś cała Polska żyje jednym – katastrofą polskiego samolotu rządowego opodal rosyjskiego lotniska Smoleńsk-Siewiernyj. Jest to wielka tragedia w której zginęło 96 niewinnych osób. Nie mam zamiaru umniejszać tej tragedii w wymiarze narodowym, ponieważ zginęło 96 Polaków. Niestety równocześnie nie mam zamiaru milczeć na temat tego, co się dzieje wokół tej katastrofy. Żałoba narodowa jest w wypadku takiej masakry rzeczą zupełnie normalną, polski samolot, Polacy na pokładzie. Sprzeciwiam się kultowi Pary Prezydenckiej, która zginęła w katastrofie. Lech i Maria Kaczyńscy byli takimi samymi ludźmi jak inne ofiary: posłowie, senatorowie, dowódcy wojska, stewardessy, duchowni, funkcjonariusze BOR i inne osoby lecące na obchody do Katynia. Prezydent jest według mnie urzędnikiem państwowym wybieranym przez obywateli na okres kadencji, nie osobą namaszczoną przez boga. Burmistrzowie, marszałkowie województw, prezydenci miast też są takimi samymi urzędnikami, tylko o innym zakresie obowiązków. Równocześnie bulwersuje mnie pomysł pochowania Państwa Kaczyńskich w wawelskich kryptach. Wawel jest miejscem spoczynku wybitnych Polaków, którzy w sposób szczególny zasłużyli się dla naszego kraju. Jednocześnie nie uważam Lecha Kaczyńskiego za osobę takiego pokroju. Nie twierdzę, że był szczególnie złym prezydentem, ale nie widzę również w jego kadencji przesłanek, by uznać go za szczególnego męża stanu. Nie boję się tego powiedzieć otwarcie, ponieważ nie chcę nikogo obrazić ani zranić moimi słowami. Jestem Polakiem a Wawel jest symbolem naszego kraju i mam prawo wypowiedzieć się w takiej kwestii. Moja postawa została już zganiona przez osoby proponujące mi postawienie się na miejscu rodzin ofiar. Tak jak już wyżej pisałem uważam wydarzenie z 10 kwietnia 2010 roku za straszną tragedię i z całego serca współczuję rodzinom osób, które zginęły. Nie wyobrażam sobie co musi czuć córka Państwa Kaczyńskich, która w tym wypadku straciła rodziców. Jeżeli jednak podnosimy uroczystości pogrzebowe do takiej rangi muszę wyrazić swój głos sprzeciwu. Mój protest odnosi się również do „dewockich” zachowań użytkowników portali społecznościowych typy Facebook. Większość osób, które dziś rozdzierają szaty na swoich profilach jeszcze niedawno protestowało przeciwko nadaniu Honorowego Obywatelstwa Miasta Krakowa Lechowi Kaczyńskiemu. Te same osoby pięć lat temu po wyborach prezydenckich z zamiłowaniem rozczytywały się w legendarnym spieprzajdziadu.com. Skąd nagle taka miłość do Pana Kaczyńskiego? Skąd w witrynach sklepowych pojawiły się zdjęcia prezydenckiej pary z czarną wstążką? Czy śmierć w tak spektakularny sposób jest już wystarczającym powodem do przyjęcia w sferę sacrum? Codziennie na polskich drogach w wyniku wypadków ginie 15 osób a 160 zostaje rannych [źródło]. Ile osób codziennie umiera na raka i inne choroby, tylko dlatego, że NFZ nie refunduje ich dalszego leczenia? Dlaczego nikt nie nakłada na głowy tych ofiar aureoli?

Jeżeli tylko istnieje życie po życiu to mam nadzieję, że ofiary zostały rozliczone z życia doczesnego podług ich czynów a ich dusze znajdują się tam, gdzie na to zasłużyły.

pesach

2010-03-29T03:21:00.004+02:00

Wesołego Święta Paschy 2010
חג פסח 5770 שמח

rif's

2010-03-23T23:07:00.002+01:00

Nie sądziłem, że wymówię mowę pożegnalną na pogrzebie własnych marzeń.

п.ב.r

2010-03-15T09:46:00.001+01:00

purim dance party 2010

2010-03-05T15:47:00.001+01:00

par(ap)/(yt)ety

2010-02-20T00:28:00.003+01:00

Opierając się na wolności słowa i poglądów, mam szczerą nadzieję, że nie zostanę zlinczowany przez kobiety za to, co myślę.

Jakie mam poglądy polityczne, nie ukrywam. Chodzę lewą stroną życia. Człowiek byłby ślepy i głupi, gdyby w ciemno zgadzał się z każdym pomysłem swojego stronnictwa. Prawda? Chociaż mam wrażenie, że państwo posłowie nie mogą mieć innego zdania niż oficjalne, żelazne stanowisko swojej macierzy politycznej. W przeciwnym wypadku - czapa. Dygresja.

Prezydent Lech Wałęsa wypowiedział się dla tvn24 w sprawie parytetów.

Lech Wałęsa parytetom mówi stanowcze nie. – Możemy kobietom drzwi otwierać, ale w demokracji decyduje równość – stwierdził i dodał ze śmiechem: - Ja jestem męskim szowinistą.

Lech Wałęsa i polityczna poprawność najwyraźniej nie idą jednym torem. Pytany o parytety, były prezydent nie ukrywał swoich – jak sam przyznał, starej daty – poglądów. - Demokracja to równość. Grzecznościowo, możemy drzwi otwierać, ale resztę zostawmy demokracji. Niech ona zdecyduje, nie z klucza ustawianie – stwierdził.

"Kobietom się nie chce"

Nie przekonuje go fakt, że obecny skład parlamentu (w Sejmie 20 procent kobiet, 8 procent w Senacie) może wskazywać na niedostatek równości. - Wydaje się, że w polityce jestem górą, ale jak przychodzę do domu, i szefem jest moja żona. Więc tutaj też żony mogą nas ustawić, jak chcą. Tylko, że nie chce im się albo idą na łatwiznę – zdiagnozował.

Jak dodał, etykietki seksisty się nie boi. - Ja jestem męskim szowinista, tak niektórzy uważają. Ja jestem niereformowalny – uważam, ze dziewczyny są świetne, i oby im się chciało chcieć, więcej kobiet w parlamencie będziemy mieć – podsumował wierszem.

tvn24.pl

I ja się z wypowiedzią pana prezydenta zgadzam w 95%, ot co! Tak jest drogie panie feministki. Jestem za równouprawnieniem, absolutnie popieram taką ideę! Ale. Żyjemy w państwie demokratycznym. Zapisujcie się na listy wyborcze tłumnie, jak dla mnie może być Was - kobiet nawet 80%, proszę bardzo, ale zapiszcie się! Nie czekajcie, aż 50% miejsce będzie Wam dane na talerzu. Jeżeli nawet jakiś - za przeproszeniem - fagas z partii nie będzie chciał Was wpisać, to zagłosujcie na swoje koleżanki na listach. Idźcie na wybory. Niech każda kobieta uprawniona do głosowania zagłosuje na kobietę na liście, to będzie Was większość w Sejmie i Senacie. Yes, you can!
Profesor Senyszyn, której jestem absolutnym fanem i darzę ją wielkim szacunkiem na swoim blogu we wpisie PRAWO KORYTA CZYLI KTO SIE BOI PARYTETU sama zauważa (oczywiście reszta wpisu skąpana jest w ostrym feminizmie):

"Posłanki występują przeciw parytetom, bo nie wykazują solidarności płci. Nie chcą konkurencji. Jeśli są na liście w mniejszości, mają większe szanse. Skoro same musiały z trudem wszystko wywalczyć, nie są skore do pomagania swoim siostrom. Nie można też wykluczyć, że w nagrodę za antyparytetową postawę, dostaną lepsze miejsca na listach. Od partyjnych szefów, którzy są mężczyznami, a przynajmniej płci męskiej."

http://senyszyn.blog.onet.pl/

Panie do pracy! Wywalczcie miejsca same!

A tak na marginesie, jestem za równouprawnieniem. Również zrównaniem wieku emerytalnego...

Aha, jeszcze jedno. Czy to nie dziwne, że PO i PiS zaczęły mówić jednym głosem? Ocieplenie klimatu?

konferencja "współczesna kultura żydowska popkultura/ kontrkultura/ subkultura?"

2010-02-05T22:36:00.001+01:00

20. Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie

zaprasza do udziału w konferencji

Współczesna Kultura żydowska

popkultura/ kontrkultura/ subkultura?

29.06 – 1.07.2010

Kraków, Cheder Cafe, ul. Józefa 36

Serdecznie zapraszamy do udziału w konferencji popularno-naukowej, będącym częścią 20. edycji Festiwalu Kultury Żydowskiej w Krakowie. Zaproszenie jest skierowane do studentów wszystkich kierunków humanistycznych wszystkich uczelni w Polsce, zarówno do studentów, doktorantów i młodych pracowników naukowych.

W związku z jubileuszową edycją Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie, jednym z tematów, które chcemy podjąć jest współczesność świata żydowskiego. Tematem przewodnim sympozjum dla studentów jest współczesna kultura żydowska widziana jako tętniąca życiem i wciąż rozwijająca się, widziana w przeróżnych kontekstach społeczno-historycznych. Zaproszenie do udziału w sympozjum jest celowo kierowane do studentów wszystkich kierunków a nie jedynie do studentów hebraistyki i judaistyki – pragniemy poznać tematy prac badawczych związanych z kulturą żydowską w jak najszerszym, interdyscyplinarnym zakresie.

Warunki uczestnictwa:

Do dnia 31 marca 2010 r. należy przesłać temat oraz krótki konspekt wystąpienia na adres office@jewishfestival.pl. Zapraszamy do nadsyłania zgłoszeń w postaci wypełnionego formularza zgłoszeniowego wraz z załączonym streszczeniem proponowanego referatu (nie dłuższym niż 500 znaków).

Do udziału w sympozjum zaproszeni zostaną wybrani prelegenci. Biuro organizacyjne Festiwalu zaprosi wybranych prelegentów do udziału w sympozjum. Informacja o udziale w sympozjum zostanie wysłana drogą mailową do dnia 30 kwietnia 2010 r.

Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie nie zapewnia noclegu ani zwrotu kosztów podróży. Uczestnicy sympozjum otrzymają bezpłatne zaproszenie na wybrany koncert w ramach 20. Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie.

Zapraszamy serdecznie!

Więcej informacji można uzyskać pisząc na adres: office@jewishfestival.pl oraz pod numerem telefonu: 12 431 15 17.

Z G Ł O S Z E N I E :

< S K O P I U J T U T A J >

Współczesna kultura żydowska
popkultura/ kontrkultura/ subkultura?

Ogólnopolska Konferencja / 29.06 – 1.07. 2010/ Kraków

Imię:
Nazwisko:
Uczelnia, kierunek i stopień studiów:
Rok studiów:
Adres kontaktowy e-mail:
Adres korespondencyjny:
Telefon:
Proponowany temat referatu:
Abstrakt referatu (nie więcej niż 500 znaków):

Czy przewiduje Pani / Pan konieczność korzystania z rzutnika (lub innych pomocy technicznych) w czasie prezentacji:

Formularz prosimy wysłać na adres: office@jewishfestival.pl najpóźniej do 31 marca 2010. Do 30 kwietnia 2010 dostaną Państwo od nas odpowiedź potwierdzającą udział Państwa w konferencji.

Festiwal Kultury Żydowskiej

< S K O P I U J T U T A J >

sesyjny esc

2010-02-04T11:25:00.001+01:00

W ramach sesyjnego odskoczenia od rzeczywistości...

AUTOPORTRET WITKACEGO - Jacek Bończyk

Niestety brak możliwości załadowania filmu na stronę.

blog koła naukowego studentów katedry judaistyki uj

2010-02-01T18:49:00.001+01:00

Mam zaszczyt zaprezentować moje nowe "dziecko", czyli blog KNSKJ. Stronka będzie regularnie aktualizowana newsami z życia koła oraz informacjami o nowych projektach.

chaja klajn

2010-01-23T22:20:00.001+01:00

W nawiązaniu do akcji TĘSKNIĘ ZA TOBĄ ŻYDZIE! - za kim tęskni Pawelec.

tęsknię za tobą żydzie

2010-01-20T19:04:00.005+01:00

TĘSKNIĘ ZA TOBĄ ŻYDZIE! to nowa akcja ogólnopolska dzięki której ci, którzy czują taką potrzebę, będą mogli wyrazić swoją tęsknotę za polskimi żydami. Jej autorem jest artysta Rafał Betlejewski. Zapraszam na stronę akcji, by dowiedzieć się więcej. Może brzmi to fajansiarsko, ale po tym co przeczytałem w sieci jestem pewien, że odbije się szerokim echem a sama idea jest godna podziwu.

Jeszcze kilka linków o tej i byłych akcjach Betleja:

Walczmy razem z resztkami antysemityzmu, który jeszcze siedzi resztkami w polskim społeczeństwie, a który wyssaliśmy z mlekiem Matek Polek. Warto.

tymon & the transistors

2010-01-15T19:46:00.001+01:00

Więcej na ezdunska.pl

regeneracja praska

2010-01-14T22:37:00.001+01:00

Polecam również to.

gdy rozum śpi... goya

2010-01-13T20:35:00.005+01:00

Jeszcze przez miesiąc - do 14 lutego można oglądać w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie wystawę grafik i (tylko i aż) jednego obrazu Francisco Goi. Jest to kilkanaście grafik artysty z cyklu Okropności wojny (co mnie zaskoczyło własność MN), oraz jeden olej z Szépművészeti Múzeum w Budapeszcie. Epizod z hiszpańskiej wojny o niepodległość jest zapowiedzią namalowania Rozstrzelania powstańców madryckich.

Pierwszy raz miałem styczność z oryginałem Goi. Grubo i odważnie nakładana farba, dynamizm, emocje.

"Goya ukazuje jedną z najważniejszych właściwości sztuki, która potrafi brutalnie zmusić nas do zobaczenia najstraszniejszych stron życia, czego zwykle za wszelką cenę staramy się unikać".

Ortega y Gasset

Studiowanie historii sztuki sprawia, że student o sztuce - z własnej woli - chce powiedzieć tylko "fajne" lub "do dupy". Fajna wystawa. Mam wrażenie, że Goyę Kraków dostał za Cecylię Gallerani... moja impresja.

Polecam - czas zwiedzania... 10 minut. :-) O wystawie na stronie Muzeum Narodowego.

antyszanty

2010-01-08T23:57:00.003+01:00

Antyszanty to solowy album Huberta "Spiętego" Dobaczewskiego z Lao Che. Płyta utrzymana w klimacie crossoverowo-szantowym - porty, dziwki i tawerny plus klimat znany z Lao. Świetne teksty, muzyka i pomysł a co najważniejsze płyta w pełni autorska. Muzyka, słowa, produkcja, realizacja i mix to dzieło Spiętego (z kilkoma wyjątkami, trzema - detal). Spięty do pokochania.

Nadzieja zawsze umiera ostatnia a nawet umierać nie musi, bo dzieje się coś fajnego na rodzimym rynku muzycznym. Nie, nie mówię o Chylińskiej.

okładka z empik.com

josela rakowera rozmowa z bogiem

2010-01-07T23:47:00.001+01:00

Josela Rakowera rozmowa z Bogiem to utwór obok, którego nie można przejść obojętnie.

Wokół tekstu Zvi Kolitza narosło wiele legend - prawdziwy testament żyda z Powstania w Gettcie Warszawskim, odnaleziony już po wojnie w gruzach. Chciano go uznać nawet za tekst święty. Nie bez powodu! Eh, to trzeba przeczytać! To nie kolejna historia o Holokauście - to testament pisany do Boga. Z tym, że Josel Rakower to postać fikcyjna... Można nazwać tekst Kolitza religijnym, ale nawet ja byłem pod ogromnym wrażeniem.

Nakładem wydawnictwa Homini w 2007 roku została wydana Rozmowa (wraz z tekstem oryginalnym w jidysz oraz obszernym komentarzem). Można ją kupić tanio na stronie wydawnictwa lub w "tanich książkach". W księgarniach też jest dostępna, ale o 20 zł droższa.

„Nie oczekuję cudów, ani nie proszę mego Boga, by miał litość nade mną” (il. K. Bruzdy)

„Noc, i tylko noc, ukryła nas w swoim łonie" (il. K. Bruzdy)

Ilustracje i cytaty pochodzą ze strony Wydawnictwa Homini

konferencyjnie

2009-12-16T22:15:00.001+01:00

Szalom - otwarta konferencja żydowska, 15 grudnia 2009, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń

chanuka 2009

2009-12-07T03:35:00.002+01:00

(aby powiększyć, kliknij na obrazek)